روانکاوی

روانکاوی

روانکاوی چیست؟

روانکاوی مجموعه ای از تئوری ها و روش های درمانی است که منشا آن ها در نظریات زیگموند فروید است.

تمامی رویکرد های روانکاوی بر سه اصل اساسی بنیان نهاده شده اند:

اول تاکید بر ناخودآگاه : فروید اولین اندیشمند روانشناسی است که به ناخودآگاه به عنوان یک بخش تعیین کننده در روان انسان تاکید کرد.

او ذهن انسان را به کوهی از یخ تشبیه می‌کرد. بخش کوچکی از این کوه یخ، بیرون آب و بخش بزرگ‌ترش در زیر آب پنهان است. فروید بر این باور بود که ساختار ذهنی ما نیز همانند کوه یخ است و ما نسبت به بخش بزرگی از ذهنمان ناآگاه هستیم.

او معتقد بود ساختار ذهنی انسان از سه بخش هشیار، نیمه هشیار، ناهشیار تشکیل شده است که در این میان ناهشیار که محل امیال و غرایز سرکوب شده است مهم ترین نقش را در شخصیت ایفا می کند.

دوم مکانیسم های دفاعی: مکانیسم های دفاعی مجموعه ای از راهکار هایی هستن که ما به طور ناخودآگاه از آن ها برای مواجهه با اضطراب هایمان استفاده می کنیم. هر چند که مکانیسم ها به ما در حفظ تعادل روانی کمک می کنند استفاده ی افراطی از یک مکانیسم می تواند به رفتار بیمار گونه منجر شود.

سوم تاکید بر تجارب کودکی: فروید معتقد بود که سال های اولیه زندگی نقش تعیین کننده ای در روان انسان دارند و زندگی او را تا آخر عمر تحت الشعاع قرار می دهند.

البته این اصل بعد ها توسط سایر روانکاوانی همچون آدلر و یونگ مورد تردید قرار گرفت و در نظریات آن ها تعدیل یافت.

تفاوت روانکاو و روانشناس چیست؟

روانشناسی علم گسترده ای است که از راه ها و تئوری های مختلفی جهت درمان و افزایش سلامت روان افراد بهره میگیرد و روانکاوی صرفا یکی از راه های است که علم روانشناسی از طریق آن به بیماران کمک می کند.

در واقع روانشناسی یک رشته و روانکاوی یک تکنیک درمانی است.

به طور خلاصه می توان گفت همه ی روانشناسان لزوما روانکاو نیستند و می توانند از سایر رویکرد ها برای درمان استفاده کنند.

روانکاوی نیازمند طی کردن دوره های آکادمیک و آموزش های تخصصی است که عموما چندین سال به طول می انجامد.

رویکرد های روانکاوی

روانکاوی کلاسیک: این رویکرد به نام روانکاوی فرویدی نیز نامیده می شود. روانکاوان متخصص در این حوزه به نظریات فروید وفادارند.

انتقال، مکانیسم های دفاعی، تداعی آزاد از اصول اساسی این درمان است. این رویکرد بیشتر مبتنی بر تحلیل و تفسیر است و آگاهی از امیال سرکوب شده ی ناخودآگاه را شفا بخش می داند.

ایگو سایکولوژی: این رویکرد توسط آنا فروید توسعه داده شده و بر ایگو (خود) تاکید دارد.

سکوت درمانگر در این رویکرد کمتر و بر مکانیسم های دفاعی بیشتر تاکید می شود.

روابط ابژه ای: در این رویکرد بر روابط اولیه کودک و والد تاکید می شود. طرفداران این رویکرد ریشه ی مشکلات فعلی را در روابط اولیه کودک و ابژه ی های اولیه جست و جو می کنند.

لکانی: این رویکرد که حاصل نظریات  لکان است در واقع نوعی بازگشت به فروید است.در این رویکرد بر زبان تاکید ویژه ای می شود و زمان جلسات سیال است و ثابت نیست.

دوره های درمان در روانکاوی عموما طولانی مدت و حتی ممکن است تا چندین سال به طول انجامد.

نتیجه گیری

روانکاوی علمی برای پرداختن عمیق تر و متمرکز تر بر ناخودآگاه است و سعی دارد با شناخت و آگاهی از ابعاد تاریک و فراموش شده ی انسان مشکلات و اضطراب های او را به شکلی ریشه ای و موثر تر حل کند. با وجود تفسیر ها و باور های غلطی که در رابطه با این تکنیک درمانی وجود دارد تحقیقات زیادی اثر درمانی آن را تایید می کند.